Felsefeyi gökyüzünden yeryüzüne indiren ilk büyük sarsıntı. Kendisi hiçbir şey yazmamasına rağmen, soru sorma (elenchos) yöntemiyle dogmaları yıkmış ve kendisinden sonraki tüm Batı düşüncesinin diyalektik zeminini inşa etmiştir. 

Batı felsefesinin üzerine düşülen bir dizi dipnottan ibaret olduğu o devasa sistemin kurucusu. Mağara alegorisiyle görünüş ile gerçeklik arasındaki ayrımı başlatmış ve felsefeyi sistematik bir akademiye dönüştürmüştür. 

Formu gökyüzünden alıp maddenin içine yerleştiren büyük rasyonel zekâ. Sadece metafiziğin değil; mantığın, biyolojinin ve ahlakın kurallarını yazarak 2000 yıl boyunca dünyayı tek başına açıklamaya yetecek o devasa mantık sistemini kurmuştur. 

Antik felsefeyi Hristiyan teolojisiyle harmanlayan ilk büyük zihin. Kötülüğün bağımsız bir varlık değil, "iyiliğin eksikliği" (privatio boni) olduğu yönündeki teodise savunmasıyla yüzyıllar sürecek bir tartışmanın temelini atmıştır. 

Aristoteles'in rasyonel mantığını inancın hizmetine sunan devasa sentezci. Aklın ve vahyin çelişmeyeceğini savunarak, felsefeyi Orta Çağ'ın dogmatik karanlığından sistematik bir nedensellik zeminine çekmiştir. 

Şüpheyi bir yıkım değil, kesinliğe giden bir inşa aracı olarak kullanan zihin. "Düşünüyorum, öyleyse varım" (Cogito) diyerek otoriteyi yıkmış, felsefenin merkezine dünyayı değil "bilinçli özneyi" yerleştirmiştir. 

Siyaset felsefesini idealizmden koparıp insan doğasının bencil ve çatışmacı (insan insanın kurdudur) gerçekliğine indiren materyalist düşünür. Mutlak egemenlik fikriyle modern devlet kuramını başlatmıştır. 

Duyguları ve ahlakı geometri kurallarıyla açıklayan radikal düşünür. Doğa ve Tanrı'yı tek bir tözde birleştirerek panteizmin doruk noktasını yaratmış, özgür irade yanılsamasını kusursuz bir determinizmle yıkmıştır.

İnsan zihnini doğuştan gelen fikirlerden arındırıp bir "tabula rasa" (boş levha) olarak tanımlayan empirizmin babası. Bilginin sadece deneyimden geldiğini savunarak aydınlanmanın bilgi teorisini inşa etmiştir. 

Dogmalara ve kör iyimserliğe karşı amansız bir savaş. Özellikle doğanın kör ve yıkıcı gücü karşısında, Leibnizci rasyonel teodisenin temellerini sarsmış ve aydınlanma aklını trajik şüpheyle tanıştırmıştır.

Aydınlanmanın salt akılcı ilerlemeciliğine ilk içeriden itiraz. Uygarlığın insanı yozlaştırdığını, asıl özgürlüğün eşitlikçi bir "Toplum Sözleşmesi" ile yeniden kurulabileceğini savunan romantik fırtına.

Aklın mutlak gücüne indirilen en ağır darbe. Nedenselliğin rasyonel bir zorunluluk değil, sadece psikolojik bir 'alışkanlık' olduğunu savunarak dogmatik uykuları bölmüş ve kendisinden sonraki eleştirel felsefenin yolunu açmıştır.

Rasyonalizm ve empirizm çatışmasını bitiren büyük devrim. Neyi bilebileceğimizi (fenomen) ve neyi bilemeyeceğimizi (numen) kesin sınırlarla çizerek aklı kendi mahkemesinde yargılamış, felsefeyi baştan aşağı yeniden kurmuştur.

Kant'ın numenini "Kör Yaşama İradesi" olarak tanımlayan radikal kötümser. Tarihin rasyonel bir ilerleme değil, anlamsız bir acı döngüsü olduğunu savunarak, aydınlanma iyimserliğine en ağır metafizik darbeyi vurmuştur.

Hegel'in baş aşağı duran diyalektiğini ayakları üzerine oturtmuş, felsefeyi gökyüzünden sokağa ve sınıf çatışmalarına indirmiştir. Felsefenin amacının dünyayı yorumlamak değil, değiştirmek olduğunu ilan etmiştir.

Hakikat, ahlak ve din gibi kökleşmiş tüm değerlere balyozla saldıran zihin. Modern insanın nihilizmle yüzleşmesini sağlamış ve sürü ahlakını aşarak kendi değerlerini yaratan 'Üstinsan' idealini müjdelemiştir.

Felsefi problemlerin aslında birer "dil oyunu" ve karmaşası olduğunu savunan analitik deha. "Üzerine konuşulamayan konusunda susmalı" diyerek metafiziğin sınırlarını çizmiş ve felsefeyi dilsel bir analize dönüştürmüştür.

"Varoluş, özden önce gelir." İnsanın önceden belirlenmiş bir doğası olmadığını, kendi eylemleri ve seçimleriyle kendini yoktan var ettiğini savunan, modern insana radikal özgürlüğünün sorumluluğunu yükleyen varoluşçuluğun manifestosudur.

İnsanın bitmek bilmez anlam arayışı ile evrenin sağır edici sessizliği arasındaki o trajik çatışmayı "absürd" olarak tanımlayan zihin. Boyun eğmek veya kaçmak yerine, Sisifos gibi taşı her defasında zirveye taşımaktan doğan onurlu bir başkaldırıyı savunmuştur.

Bilginin hiçbir zaman evrensel ve tarafsız olmadığını, daima görünmez iktidar ilişkileri tarafından üretildiğini savunan eleştirel akıl. Hapishaneler, hastaneler ve delilik üzerinden modern kurumların insanı nasıl şekillendirdiğini deşifre etmiştir.